Home Geschichte FKR O/S G├Ąstebuch Forum Links Sonstiges

Ko┼Ťci├│┼é pod wezwaniem ┼Ťw. Micha┼éa Archanio┼éa

Historia pierwszej ┼Ťwi─ůtyni wzniesionej w Ole┼Ťnie rozpoczyna si─Ö na pocz─ůtku XIII wieku. Jak podaje legenda ksi─ů┼╝─Ö wroc┼éawski Henryk I Brodaty (1201 ÔÇô 1238) w 1208 roku poleci┼é wybudowa─ç zamek my┼Ťliwski, kt├│ry znajdowa┼é si─Ö na wsch├│d od obecnego ko┼Ťcio┼éa. Do zamku tego razem z ksi─Öciem przyje┼╝d┼╝a┼éa r├│wnie┼╝ jego ┼╝ona Jadwiga (+ 1243). Pobo┼╝na ksi─Ö┼╝na w trosce o ludzi mieszkaj─ůcych w okolicznych lasach ufundowa┼éa ma┼é─ů drewnian─ů kapliczk─Ö po┼Ťwi─Öcon─ů ┼Ťw. Walentemu. Kapliczka ta wzniesiona zosta┼éa na zach├│d od zamku, a wi─Öc w miejscu, gdzie obecnie znajduje si─Ö ko┼Ťci├│┼é. Po jakim┼Ť czasie wok├│┼é zamku i ma┼éej kapliczki zacz─Öli osiedla─ç si─Ö ludzie, buduj─ůc w pobli┼╝u swoje domostwa. W ten spos├│b w ci─ůgu kilkunastu lat powsta┼éa osada, kt├│r─ů nazwano Olesno. Drewniana kapliczka okaza┼éa si─Ö zbyt ma┼é─ů dla mieszka┼äc├│w ci─ůgle rozrastaj─ůcej si─Ö osady, dlatego te┼╝ postanowiono rozebra─ç j─ů, by na jej miejscu wybudowa─ç pierwsz─ů ┼Ťwi─ůtyni─Ö w Ole┼Ťnie. Z inicjatyw─ů tak─ů wyst─ůpili szlachetny rycerz z rodu Berg├│w o imieniu Woko oraz jego ┼╝ona R├│┼╝a. Dzi─Öki pomocy wszystkich mieszka┼äc├│w osady budow─Ö ko┼Ťcio┼éa wkr├│tce uko┼äczono. ┼Üwi─ůtynia ta zosta┼éa uroczy┼Ťcie po┼Ťwi─Öcona w obecno┼Ťci wielu znamienitych go┼Ťci. Pierwszy ko┼Ťci├│┼é zbudowany w Ole┼Ťnie otrzyma┼é wezwanie ┼Ťw. Micha┼éa Archanio┼éa, gdy┼╝ R├│┼╝a pragn─Ö┼éa uczci─ç dzie┼ä, w kt├│rym jej ojciec cudownie powr├│ci┼é do zdrowia.

W ten spos├│b legenda o za┼éo┼╝eniu Olesna wyja┼Ťnia przyczyny, dla kt├│rych wzniesiono ko┼Ťci├│┼é, po┼Ťwi─Öcaj─ůc go ┼Ťw. Micha┼éowi. Wydarzenia te nie maj─ů jednak konkretnego potwierdzenia w materia┼éach ┼║r├│d┼éowych, dlatego te┼╝ nale┼╝y przyj─ů─ç, ┼╝e w pewnej cz─Ö┼Ťci mog─ů odbiega─ç od zaistnia┼éej rzeczywisto┼Ťci.

Pierwsza wiarygodna informacja o ko┼Ťciele w Ole┼Ťnie pochodzi z 1226 roku. ├ôwczesny biskup wroc┼éawski Wawrzyniec (1207 ÔÇô 1232) przyby┼é do tej osady, by zebra─ç prawa obowi─ůzuj─ůce komory celne w Ole┼Ťnie i Siewierzu. W obecno┼Ťci dwunastu ┼Ťwiadk├│w sporz─ůdzony zosta┼é dokument, kt├│rego ostatnie zdanie rozpoczyna si─Ö w nast─Öpuj─ůcy spos├│b: ÔÇ×Actum in olesno Anno domini MCCXXVI in consecratione ecclesie olesnensis ...ÔÇť (Sta┼éo si─Ö w Ole┼Ťnie roku pa┼äskiego 1226 przy po┼Ťwi─Öceniu ko┼Ťcio┼éa oleskiego). Na podstawie tej skromnej informacji mo┼╝na stwierdzi─ç, ┼╝e w 1226 roku biskup wroc┼éawski Wawrzyniec uroczy┼Ťcie po┼Ťwi─Öci┼é ko┼Ťci├│┼é znajduj─ůcy si─Ö w Ole┼Ťnie. Trudno ustali─ç, czy ┼Ťwi─ůtynia ta wybudowana zosta┼éa r├│wnie┼╝ w 1226 roku. Prawdopodobnie wzniesiono j─ů troch─Ö wcze┼Ťniej. Dokument z 1226 roku nie podaje wezwania tego ko┼Ťcio┼éa. Na podstawie p├│┼║niejszych ┼║r├│de┼é mo┼╝na jednak ustali─ç, ┼╝e po┼Ťwi─Öcono go ┼Ťw. Micha┼éowi.

Podczas konsekracji pierwszego ko┼Ťcio┼éa w Ole┼Ťnie obecnych by┼éo wielu dostojnych go┼Ťci, o kt├│rych wspomina r├│wnie┼╝ prezentowana wy┼╝ej legenda. Opieraj─ůc si─Ö na dokumencie z 1226 roku oraz na innych ┼║r├│d┼éach historycznych pochodz─ůcych z tego okresu mo┼╝na ustali─ç, ┼╝e do Olesna przybyli w├│wczas: Sebastian ÔÇô kanclerz ksi─Öcia opolskiego Kazimierza I; kanonicy wroc┼éawscy o imionach Herold (+ 1239), Teodoryk i Marcin syn Siemiana; proboszcz Rudy o imieniu Jan; kapelan biskupa Albert; kapelani ksi─Öcia opolskiego Wawrzyniec Magnus i Mezco; Andrzej (prawdopodobnie duchowny zwi─ůzany p├│┼║niej z Olesnem); Miko┼éaj (+ 1247) syn Vassilusa ÔÇô dostojnik dworski ksi─Öcia opolskiego; M┼Ťcigniew ÔÇô kasztelan o┼Ťwi─Öcimski oraz miecznik opolski o imieniu Krzy┼╝an. Do tych 12 dostojnik├│w wymienionych jako ┼Ťwiadk├│w spisania dokumentu celnego w 1226 roku nale┼╝y doda─ç jeszcze autora tego ┼║r├│d┼éa historycznego, kt├│ry jako skryba biskupa r├│wnie┼╝ przyjecha┼é do Olesna. By┼é nim dziekan episkopatu wroc┼éawskiego o imieniu Wiktor.

Na podstawie zachowanych materia┼é├│w ┼║r├│d┼éowych nie mo┼╝na jednak odtworzy─ç wygl─ůdu pierwszej oleskiej ┼Ťwi─ůtyni. Prawdopodobnie by┼éa to budowla drewniana, rozmiarami zbli┼╝ona do dzisiejszego ko┼Ťci├│┼éka p.w. ┼Ťw. Rocha. ┼Üwi─ůtynia ta zbudowana zosta┼éa na zach├│d od zamku ksi─ů┼╝─Öcego, czyli na miejscu, gdzie obecnie znajduje si─Ö murowany ko┼Ťci├│┼é.

9 maja 1353 roku ksi─ů┼╝─Ö opolski Boles┼éaw II (1313 ÔÇô 1356) podarowa┼é kanonikom regularnym na Piasku we Wroc┼éawiu zamek w Ole┼Ťnie. Pi─Öciu braci zakonnych pod przewodnictwem Macieja przyby┼éo z Wroc┼éawia do Olesna i zamieszka┼éo w podarowanym zamku ÔÇô dotychczasowej siedzibie w├│jta. Zakonnicy ci podlegali domowi macierzystemu we Wroc┼éawiu, natomiast prace duszpasterskie w Ole┼Ťnie prowadzi┼é w├│wczas ksi─ůdz diecezjalny (nie zakonnik) o imieniu Jan. Po ┼Ťmierci tego proboszcza w 1373 roku olescy augustianie zwr├│cili si─Ö do ksi─Öcia opolskiego W┼éadys┼éawa II (1356 ÔÇô 1401), prosz─ůc go o przekazanie tutejszej parafii pod ich jurysdykcj─Ö. Zakonnicy poprosili r├│wnie┼╝ ksi─Öcia o pomoc przy budowie nowego ko┼Ťcio┼éa w Ole┼Ťnie, gdy┼╝ dotychczasowy by┼é zbyt ma┼éy jak na potrzeby ci─ůgle rozrastaj─ůcej si─Ö parafii, kt├│ra w 1335 roku uzyska┼éa rang─Ö archiprezbiteratu (dekanatu). W┼éadys┼éaw II pozytywnie ustosunkowa┼é si─Ö do tej pro┼Ťby i jeszcze w 1373 roku poleci┼é wybudowa─ç w Ole┼Ťnie nowy, tym razem murowany ko┼Ťci├│┼é. Budowa tego ko┼Ťcio┼éa zako┼äczona zosta┼éa przed dniem ┼Ťw. Marka Ewangelisty, a wi─Öc przed 25 kwietnia 1374 roku. Tego dnia W┼éadys┼éaw II przekaza┼é oleskim augustianom prawo patronatu nad tutejsz─ů parafi─ů i nowym ko┼Ťcio┼éem w tym mie┼Ťcie. Z ca┼é─ů pewno┼Ťci─ů mo┼╝na stwierdzi─ç, ┼╝e ko┼Ťci├│┼é zbudowany w Ole┼Ťnie na prze┼éomie lat 1373 / 1374 by┼é budowl─ů murowan─ů. Wiadomo r├│wnie┼╝, ┼╝e posiada┼é wej┼Ťcie od strony po┼éudniowej, gdy┼╝ obmurowany portal pochodz─ůcy z II po┼éowy XIV wieku zachowa┼é si─Ö do czas├│w wsp├│┼éczesnych. Pierwsza murowana ┼Ťwi─ůtynia w Ole┼Ťnie zbudowana zosta┼éa w stylu gotyckim, a jej rozmiary odpowiada┼éy nawie i prezbiterium obecnego ko┼Ťcio┼éa.

Prawdopodobnie podczas po┼╝aru Olesna, kt├│ry mia┼é miejsce w 1395 roku ko┼Ťci├│┼é ufundowany przez W┼éadys┼éawa II zosta┼é cz─Ö┼Ťciowo spalony, lecz jeszcze w tym samym roku m├│g┼é zosta─ç odnowiony.

W II po┼éowie XV wieku w ko┼Ťciele tym zainstalowano pierwsze organy, a do ich obs┼éugi oleski proboszcz zatrudnia┼é organist─Ö.

Ca┼ékowity po┼╝ar ko┼Ťcio┼éa nast─ůpi┼é we wtorek 25 kwietnia 1578 roku. ├ôwczesny proboszcz oleski Felix Preyschwicz (vel Prziszowsky, 1567 ÔÇô 1686) natychmiast rozpocz─ů┼é starania o finansowe wsparcie odbudowy spalonego ko┼Ťcio┼éa. Mimo ogromnych zabieg├│w zdo┼éa┼é on uzyska─ç zaledwie jednego fundatora nowego ko┼Ťcio┼éa, a by┼éa nim rodzina Dubrowka. Dzi─Öki hojno┼Ťci Walentego Dubrowki, w┼éa┼Ťciciela Lasowic Wielkich, Lasowic Ma┼éych, Jasienia i Skorkowa oraz jego m┼éodszych braci Joachima i Gyrzyka, kt├│rzy wsp├│lnie w 1571 roku zakupili wie┼Ť Bierdzany, rozpocz─Öte ju┼╝ prace budowlane mo┼╝na by┼éo kontyn┼éowa─ç. Fundatorzy nowego ko┼Ťcio┼éa zastrzegli jednak, ┼╝e pragn─ů by─ç pochowani w specjalnej kaplicy urz─ůdzonej pod olesk─ů ┼Ťwi─ůtyni─ů. Poniewa┼╝ jednak prace zwi─ůzane z odbudow─ů by┼éy ju┼╝ znacznie zaawansowane, konwent oleskich augustian├│w przeznaczy┼é na ten cel po┼éudniowo ÔÇô wschodni naro┼╝nik ko┼Ťcio┼éa. Z tej w┼éasnie strony dobudowana zosta┼éa murowana kaplica, pod kt├│r─ů urz─ůdzono krypt─Ö dla zmar┼éych cz┼éonk├│w rodziny Dubrowka. Kaplic─Ö t─ů zbudowano dok┼éadnie na miejscu, gdzie obecnie znajduje si─Ö zakrystia. Prawdopodobnie po┼Ťwi─Öcono j─ů ┼Ťw. Walentemu uwzgl─Ödniaj─ůc ┼╝yczenie g┼é├│wnego fundatora nowego ko┼Ťcio┼éa ÔÇô Walentego Dubrowki. W nowej ┼Ťwi─ůtyni pod prezbiterium urz─ůdzona zosta┼éa druga krypta, przeznaczona dla zmar┼éych cz┼éonk├│w oleskiego konwentu augustian├│w. Budow─Ö obu krypt zako┼äczono jeszcze w 1578 roku, natomiast prace zwi─ůzane z odbudow─ů ca┼éego ko┼Ťcio┼éa trwa┼éy do po┼éowy nast─Öpnego roku. Nowa ┼Ťwi─ůtynia zbudowana zosta┼éa solidniej i wygl─ůda┼éa bardziej okazale ni┼╝ poprzednia. Od p├│┼énocno ÔÇô wschodniej strony przylega┼éa do niej zakrystia, kt├│ra po┼é─ůczona by┼éa korytarzem z budynkiem zakonnym. Na wie┼╝y ko┼Ťcio┼éa zawieszony zosta┼é dzwon ÔÇ×Micha┼éem zwanyÔÇť, ufundowany przez rodzin─Ö Dubrowka. Wok├│┼é nowej ┼Ťwi─ůtyni urz─ůdzony zosta┼é cmentarz. (Dotychczas grzebano zmar┼éych poza murami miasta na Wielkim Przedmie┼Ťciu, za rzeczk─ů o nazwie Ciurek Oleski.)

Niestety podczas kolejnego po┼╝aru Olesna, kt├│ry mia┼é miejsce w ┼Ťrod─Ö 25 kwietnia 1590 roku, nowy ko┼Ťci├│┼é zosta┼é cz─Ö┼Ťciowo spalony. Straty nie by┼éy jednak zbyt powa┼╝ne, gdy┼╝ jeszcze w tym samym roku ├│wczesny proboszcz Wac┼éaw Chodomsky (1587 ÔÇô 1597) zako┼äczy┼é reparacj─Ö spalonego ko┼Ťcio┼éa. Kolejny po┼╝ar, kt├│ry wybuch┼é w Ole┼Ťnie we wtorek 20 sierpnia 1624 roku nie oszcz─Ödzi┼é jednak parafialnej ┼Ťwi─ůtyni. Ko┼Ťci├│┼é zosta┼é prawie doszcz─Ötnie spalony. Proboszcz Hieronim Perca (1606 ÔÇô 1641) zdecydowa┼é, ┼╝e nale┼╝y odbudowa─ç go mo┼╝liwie szybko i ma┼éym kosztem. Postanowienie to zwi─ůzane by┼éo z ogromnymi stratami, jakie ponie┼Ťli mieszka┼äcy Olesna podczas tego po┼╝aru. Odbudowa ko┼Ťcio┼éa zako┼äczona zosta┼éa pod koniec 1624 roku, a wi─Öc nieca┼ée 4 miesi─ůce po po┼╝arze. Mo┼╝na wi─Öc przypuszcza─ç, ┼╝e nowa ┼Ťwi─ůtynia odbudowana zosta┼éa niedbale. Mo┼╝liwe r├│wnie┼╝, ┼╝e cz─Ö┼Ťciowo wykonano j─ů z drewna, zachowuj─ůc jednak murowane fundamenty oraz resztki ┼Ťcian poprzedniego ko┼Ťcio┼éa. Z powodu braku ┼Ťrodk├│w finansowych nie odbudowano kaplicy ┼Ťw. Walentego, pod kt├│r─ů znajdowa┼éa si─Ö krypta nale┼╝─ůca do rodziny Dubrowka. W tym miejscu urz─ůdzono w├│wczas drewnian─ů kostnic─Ö.

Podczas wojny trzydziestoletniej (1618 ÔÇô 1648) w 1627 roku Olesno zosta┼éo spl─ůdrowane przez wojska genera┼éa Wallensteina. Prawdopodobnie r├│wnie┼╝ wn─Ötrze ko┼Ťcio┼éa parafialnego zosta┼éo cz─Ö┼Ťciowo zdewastowane.

4 maja 1642 roku wybuch┼é w Ole┼Ťnie kolejny po┼╝ar, kt├│ry jednak oszcz─Ödzi┼é parafialn─ů ┼Ťwi─ůtyni─Ö. Niestety czterna┼Ťcie dni p├│┼║niej, tj. w niedziel─Ö 18 maja tego┼╝ roku ko┼Ťci├│┼é p.w. ┼Ťw. Micha┼éa w Ole┼Ťnie sp┼éon─ů┼é doszcz─Ötnie. Ocala┼éy jedynie krypty oraz gotycki portal, pochodz─ůcy jeszcze z budowli ufundowanej przez W┼éadys┼éawa II w 1373 roku. ├ôwczesny biskup wroc┼éawski ksi─ů┼╝─Ö Karol Ferdynand Waza (1625 ÔÇô 1655) wizytuj─ůcy Olesno zaraz po po┼╝arze, t.j. 22 maja 1642 roku stwierdzi┼é, ┼╝e miasto znajduje si─Ö w ÔÇ×op┼éakanym stanieÔÇť. W specjalnym rozporz─ůdzeniu zwolni┼é on parafi─Ö olesk─ů od sp┼éaty zaleg┼éej dziesi─Öciny, kt├│ra z powodu wielu strat i zniszcze┼ä nie by┼éa przekazywana do kurii biskupiej we Wroc┼éawiu ju┼╝ od 1616 roku. Biskup zastrzeg┼é jednak, ┼╝e pocz─ůwszy od 1642 roku dziesi─Öcin─Ö nale┼╝y ponownie p┼éaci─ç, a zaleg┼é─ů kwot─Ö powinno si─Ö niezw┼éocznie przeznaczy─ç na odbudow─Ö miasta.

Mimo tej wielkodusznej darowizny d┼éug├│w przez biskupa wroc┼éawskiego pogorzelisko ┼Ťwi─ůtyni parafialnej szpeci┼éo Olesno ponad osiem lat. W tym czasie teren dawnego ko┼Ťcio┼éa zaros┼éy trawa i krzaki jerzyn. Mieszczanie olescy nie potrafili bowiem odbudowa─ç w┼éasnych dom├│w, a panuj─ůcy g┼é├│d i powszechna dro┼╝yzna pog┼é─Öbia┼éy jedynie ich ub├│stwo.

Przez trzy lata funkcj─Ö ┼Ťwi─ůtyni parafialnej pe┼éni┼é ko┼Ťci├│┼é p.w. ┼Ťw. Anny, a od 1645 roku msze ┼Ťwi─Öte odprawiane by┼éy w odbudowanym w├│wczas ko┼Ťciele p.w. Cia┼éa Chrystusowego. W tym okresie proboszcz Jerzy Flak (1642 ÔÇô 1651) zdo┼éa┼é jedynie odbudowa─ç budynki klasztorne, kt├│re wykonane zosta┼éy z drewna.

Dopiero wczesn─ů wiosn─ů 1651 roku przyst─ůpiono do odbudowy ko┼Ťcio┼éa p.w. ┼Ťw. Micha┼éa. Prace zwi─ůzane z odbudow─ů ┼Ťwi─ůtyni rozpocz─Öto od uporz─ůdkowania cmentarza oraz krypt. Z by┼éej drewnianej kostnicy usuni─Öto szcz─ůtki zmar┼éych, kt├│re przewieziono na taczkach do specjalnie przygotowanego wykopu o rozmiarach 3,5 m / 2,9 m. Szcz─ůtki te zosta┼éy pogrzebane z nale┼╝ytymi ceremoniami. ├ôwczesny proboszcz oleski Jerzy Flak ponownie zwr├│ci┼é si─Ö do rodziny Dubrowka z pro┼Ťb─ů o finansow─ů pomoc przy odbudowie spalonego ko┼Ťcio┼éa. R├│wnocze┼Ťnie zam├│wi┼é on we Wroc┼éawiu organy do przysz┼éej ┼Ťwi─ůtyni. W realizacji dalszych plan├│w zwi─ůzanych z odbudow─ů ko┼Ťcio┼éa przeszkodzi┼éa mu ┼Ťmier─ç. Dzie┼éo odbudowy kontynuowa┼é jego nast─Öpca Daniel Chmielitius (1652 ÔÇô 1668), kt├│ry na pocz─ůtku 1652 roku otrzyma┼é odpowied┼║ od rodziny Dubrowka. Jak podaje kronikarz ÔÇ×Panowie Dubrowscy odpowiedzieli jednak, ┼╝e nie zale┼╝y im na tej kaplicy, gdy┼╝ s─ů protestantamiÔÇŁ. Oczywi┼Ťcie ze zrozumia┼éych wzgl─Öd├│w wyznaj─ůca protestantyzm rodzina Dubrowka nie mog┼éa wspiera─ç finansowo odbudowy katolickiego ko┼Ťcio┼éa. W zwi─ůzku z tak─ů odpowiedzi─ů proboszcz Chmielitius postanowi┼é zlikwidowa─ç krypt─Ö, w kt├│rej spoczywali przodkowie wyznaj─ůcych protestantyzm Jana Adama i Jana Jerzego hrabi├│w von Dubrowka. Szcz─ůtki rodziny Dubrowka pochowane zosta┼éy z nale┼╝ytymi ceremoniami na pobliskim cmentarzu, a ze starych trumien odlano dwa dzwony. Jedno wieko trumny przerobiono na okiennic─Ö do zakrystii. W miejscu, gdzie dotychczas spoczywali przodkowie rodziny Dubrowka proboszcz Chmielitius urz─ůdzi┼é krypt─Ö, przeznaczaj─ůc j─ů dla zmar┼éych cz┼éonk├│w oleskiego zakonu augustian├│w. Krypta ta zosta┼éa przebudowana i uzyska┼éa po┼é─ůczenie z pierwsz─ů kondygnacj─ů piwnic, znajduj─ůcych si─Ö pod budynkiem zakonnym. R├│wnie┼╝ w I po┼éowie 1652 roku do krypty tej od strony zachodniej dobudowano wi─Öksze pomieszczenie, przeznaczaj─ůc je tak┼╝e na miejsce ostatniego spoczynku oleskich zakonnik├│w. Dzi─Öki staraniom proboszcza Chmielitiusa nad wi─Öksz─ů z tych krypt wzniesiono kaplic─Ö, po┼Ťwi─Öcaj─ůc j─ů Zwiastowaniu NMP. Budow─Ö tej kaplicy, przylegaj─ůcej do ko┼Ťcio┼éa od strony po┼éudniowej, zako┼äczono we wrze┼Ťniu 1652 roku.

Podczas prac zwi─ůzanych z odbudow─ů ko┼Ťcio┼éa zamurowano najstarsz─ů z krypt, znajduj─ůc─ů si─Ö pod prezbiterium, w kt├│rej sk┼éadano cia┼éa zmar┼éych augustian├│w. Ostatnim zakonnikiem, kt├│rego szcz─ůtki spocz─Ö┼éy w tej krypcie by┼é proboszcz Jerzy Flak (+ 1651).

Odbudowa parafialnej ┼Ťwi─ůtyni post─Öpowa┼éa bardzo wolno. Dzi─Öki dobrowolnym ofiarom sk┼éadanym przez okolicznych w┼éa┼Ťcicieli ziemskich, prace remontowe mog┼éy by─ç kontynuowane. Dopiero jednak w 1657 roku przyst─ůpiono do sklepiania ko┼Ťcio┼éa. Jednak┼╝e latem tego┼╝ roku zdarzy┼é si─Ö tragiczny wypadek, kt├│ry op├│┼║ni┼é odbudow─Ö ko┼Ťcio┼éa. 4 sierpnia 1657 roku, kilka minut po godzinie 7 rano, gdy murarze zacz─Öli wbija─ç ┼éuki przeznaczone do dalszego sklepiania g┼é├│wnego ch├│ru, zawali┼éy si─Ö rusztowania, a wraz znimi r├│wnie┼╝ i ca┼ée sklepienie. Ojciec Pawe┼é Ludwik Klug (+ 1670) przerwa┼é liturgi─Ö mszy ┼Ťwi─Ötej i natychmiast pospieszy┼é na ratunek zasypanym murarzom. Niestety okaza┼éo si─Ö, ┼╝e dwaj pomocnicy: rze┼║nik Kasper Lebioda i m┼éodociany sukiennik Miko┼éaj Ciossek zgin─Öli na miejscu. Natomiast powa┼╝nie rannych zosta┼éo kilku innych murarzy, m.in. bernarz Gladzich, niejaki Pietrusska, Szymon Fortuna i Benedykt Wicher. Mimo tego tragicznego wypadku prace zwi─ůzane ze sklepianiem ko┼Ťcio┼éa zako┼äczone zosta┼éy pod koniec pa┼║dziernika 1657 roku. W nast─Öpnym roku, dzi─Öki zapobiegliwo┼Ťci cz┼éonk├│w rady parafialnej Tomasza Istel i Adama Blazika od wschodniej strony ko┼Ťcio┼éa dobudowany zosta┼é przedsionek. Wykonano go z gruzu pozosta┼éego po sklepianiu ┼Ťwi─ůtyni.

W 1660 roku Grzegorz Polaczek (p├│┼║niejszy burmistrz oleski w latach 1669 ÔÇô 1673) ufundowa┼é o┼étarz ku czci ┼Ťw. Sebastiana m─Öczennika, chc─ůc w ten spos├│b zado┼Ť─çuczyni─ç swojemu zmar┼éemu ojcu Sebastianowi. O┼étarz ten ustawiony zosta┼é po stronie po┼éudniowej wielkiego ch├│ru. Natomiast po przeciwnej stronie ustawiono o┼étarz po┼Ťwi─Öcony ┼Ťw. Annie. Jego fundatorem by┼é Jakub Piszczek.

Na pocz─ůtku 1663 roku kupiec ze Lwowa Jan Gwozdziowitz odwiedzi┼é swoj─ů matk─Ö mieszkaj─ůc─ů w Ole┼Ťnie. Podczas uroczystego przyj─Öcia urz─ůdzonego przez tego kupca w ratuszu, spotkali si─Ö cz┼éonkowie oleskiej rady miejskiej oraz tutejsi augustianie. W├│wczas postanowiono, ┼╝e do p├│┼énocnej strony ko┼Ťcio┼éa nale┼╝y dobudowa─ç drug─ů kaplic─Ö. Kupiec Jan Gwozdziowitz ofiarowa┼é na ten cel 100 gulden├│w, natomiast pozosta┼ée koszty mia┼éy by─ç pokryte z dobrowolnych sk┼éadek mieszka┼äc├│w miasta. Jeszcze wiosn─ů 1663 roku ├│wczesny proboszcz Daniel Chmielitius poleci┼é rozpocz─ů─ç prace zwi─ůzane z budow─ů nowej kaplicy.

R├│wnocze┼Ťnie gmina miejska za┼éo┼╝y┼éa fundacj─Ö, kt├│rej celem by┼éo odprawianie mszy ┼Ťwi─Ötej za wszystkich mieszka┼äc├│w Olesna w uroczysto┼Ť─ç Tr├│jcy ┼Üwi─Ötaj. W tym dniu ka┼╝dy duchowny mia┼é otrzyma─ç 1 garniec (ok. 3,8 l) wina. Budow─Ö kaplicy po┼Ťwi─Öconej Tr├│jcy ┼Üwi─Ötej zako┼äczono w listopadzie 1663 roku. Pod t─ů kaplic─ů urz─ůdzona zosta┼éa krypta przeznaczona dla zmar┼éych ÔÇ×fundator├│w, dobrodziej├│w i przyjaci├│┼é ko┼Ťcio┼éaÔÇť ┼Ťw. Micha┼éa w Ole┼Ťnie.

Dwa lata p├│┼║niej rada miejska pod przewodnictwem burmistrza Mateusza Kluga (+ 1669) ufundowa┼éa o┼étarz ku czci Tr├│jcy ┼Üwi─Ötej, kt├│ry ustawiony zosta┼é w nowej kaplicy. Dopiero w├│wczas mo┼╝na by┼éo odprawia─ç w niej nabo┼╝e┼ästwa, realizuj─ůc tym samym fundacj─Ö za┼éo┼╝on─ů przez gmin─Ö miejsk─ů wiosn─ů 1663 roku. Pierwsze nabo┼╝e┼ästwo w nowej kaplicy odprawione zosta┼éo przez proboszcza Chmielitiusa w niedziel─Ö 20 czerwca 1666 roku. Wszyscy mieszka┼äcy Olesna uczestnicz─ůcy w tym nabo┼╝e┼ästwie zobowi─ůzani byli do p├│j┼Ťcia na ofiar─Ö, a zwyczaj ten zanik┼é dopiero na pocz─ůtku XX wieku.

Po ┼Ťmierci proboszcza Chmielitiusa (+ 08.03.1668) prace zwi─ůzane z odbudow─ů i upi─Ökszaniem ko┼Ťcio┼éa kontyn┼éowa┼é jego nast─Öpca Andrzej Alexander Pechenius (1668 ÔÇô 1680). Proboszcz ten ufundowa┼é nowy o┼étarz g┼é├│wny, kt├│ry wykonany zosta┼é przez Jakuba ┼Üliw─Ö (+ 1684) szewca z zawodu i zarazem zdolnego snycerza. O┼étarz ten wyko┼äczony zosta┼é we wrze┼Ťniu 1668 roku. W jego centralnej cz─Ö┼Ťci umieszczono w├│wczas obraz przedstawiaj─ůcy ┼Ťw. Micha┼éa trzymaj─ůcego w prawej r─Öce miecz, a w lewej wag─Ö ┼éa┼äcuchow─ů. (Niestety obraz ten nie zachowa┼é si─Ö do czas├│w wsp├│┼éczesnych. Prawdopodobnie w po┼éowie XIX wieku by┼é on ju┼╝ bardzo zniszczony, dlatego te┼╝ zast─ůpiono go nowym.)

W prawej cz─Ö┼Ťci wielkiego o┼étarza wykonane zosta┼éy dwie rze┼║by: ┼Ťw. Piotra (bli┼╝ej obrazu) i ┼Ťw. Andrzeja (obok ┼Ťciany). Ostatnia z rze┼║b nawi─ůzuje niew─ůtpliwie do fundatora tego o┼étarza ÔÇô proboszcza Andrzeja Pecheniusa. (Podobie┼ästwo rze┼║by do fundatora o┼étarza nie jest wykluczone.) Po przeciwnej stronie umieszczone zosta┼éy rze┼║by przedstawiaj─ůce ┼Ťw. Paw┼éa i ┼Ťw. Jakuba Aposto┼éa (obok ┼Ťciany). Ostatnia z postaci odnosi si─Ö do ┼Ťwi─Ötego imiennika tw├│rcy tego o┼étarza ÔÇô Jakuba ┼Üliwy. W g├│rnej cz─Ö┼Ťci o┼étarza umieszczono obraz przedstawiaj─ůcy Z┼éo┼╝enie Chrystusa do Grobu, wykonany w latach 60-ych XVII wieku. W jego s─ůsiedztwie znajduj─ů si─Ö dwie rze┼║by: ┼Ťw. Katarzyny (po prawej stronie o┼étarza) i ┼Ťw. Barbary (po lewej). Opr├│cz rze┼║b ┼Ťwi─Ötych o┼étarz ten ozdobiony zosta┼é 4 anio┼ékami oraz g┼éowami 10 putt. W zwie┼äczeniu tego o┼étarza znajduje si─Ö p┼éaskorze┼║ba przedstawiaj─ůca Baranka w glorii oraz tarcza z chronostychem, kt├│re wykonane zosta┼éy w 1671 roku, a wi─Öc trzy lata p├│┼║niej ni┼╝ cz─Ö┼Ť─ç centralna. Na wspomnianej tarczy wyrze┼║biony zosta┼é napis w j─Özyku ┼éaci┼äskim o nast─Öpuj─ůcej tre┼Ťci: ÔÇ×┼Üwi─Öty Michale obro┼äco Ko┼Ťcio┼éa b─ůd┼║ naszym patronem. 1671ÔÇť. Ca┼éy o┼étarz ozdobiony zosta┼é dekoracj─ů snycersk─ů o motywach chrz─ůstkowych. Cz┼éonek ├│wczesnego zgromadzenia oleskich augustian├│w, p├│┼║niejszy proboszcz Jerzy Czekala (+ 1693) poleci┼é w 1669 roku o┼étarz ten poz┼éoci─ç. W nast─Öpnym roku z inicjatywy rodziny tego zakonnika ca┼éy ko┼Ťci├│┼é wy┼éo┼╝ony zosta┼é bia┼éymi, sze┼Ťciok─ůtnymi p┼éytkami marmurowymi.

8 maja 1673 roku papie┼╝ Klemens X (1670 ÔÇô 1676) zatwierdzi┼é przywileje Bractwa ┼Üw. Szkaplerza NMP z G├│ry Karmel w Ole┼Ťnie, a 15 grudnia 1675 roku przyzna┼é odpusty zupe┼éne ko┼Ťcio┼éowi ┼Ťw. Micha┼éa w tym mie┼Ťcie. Wydarzenia te przyczyni┼éy si─Ö do ufundowania o┼étarza ku czci NMP z G├│ry Karmel oraz odlania trzeciego dzwonu, kt├│remu nadano imi─Ö ÔÇ×Maria PannaÔÇť. Zar├│wno o┼étarz jak i dzwon wykonane zosta┼éy w 1676 roku. O┼étarz ten umieszczony zosta┼é w kaplicy po┼éudniowej, a dzwon zawieszono obok dw├│ch pozosta┼éych, odlanych w 1652 roku.

6 czerwca 1677 roku oleski parafianin Jakub Franciszek ┼Üliwka (+1708) uzyska┼é ┼Ťwi─Öcenia kap┼éa┼äskie. Jego rodzina pragn─ůc uczci─ç to wydarzenie ufundowa┼éa nisz─Ö przedstawiaj─ůc─ů G├│r─Ö Oliwn─ů, kt├│r─ů wykonano na zewn─ůtrz ko┼Ťcio┼éa, przy po┼éudniowej ┼Ťcianie prezbiterium. Rodzina neoprezbitera pokry┼éa r├│wnie┼╝ koszty zwi─ůzane ze sklepieniem ch├│ru zakonnego znajduj─ůcego si─Ö nad zakrysti─ů, zbudowan─ů z p├│┼énocnej strony ko┼Ťcio┼éa. Dopiero w├│wczas w 1678 roku definitywnie zako┼äczono odbudow─Ö ko┼Ťcio┼éa spalonego przed 36 laty.

Archipresbiter i proboszcz namys┼éowski Wawrzyniec Joannston przeprowadzaj─ůcy 9 wrze┼Ťnia 1679 roku wizytacj─Ö parafii oleskiej zanotowa┼é, ┼╝e ko┼Ťci├│┼é p.w. ┼Ťw. Micha┼éa ÔÇ×...zbudowany jest po mistrzowsku i pi─Öknie ozdobionyÔÇť. Wizytator zaznaczy┼é r├│wnie┼╝, ┼╝e ┼Ťwi─ůtynia parafialna utrzymana jest w ÔÇ×wielkiej czysto┼ŤciÔÇť. Posiada┼éa ona posadzk─Ö z bia┼éych kamieni, kt├│re zosta┼éy wy┼éo┼╝one sze┼Ťciok─ůtnie. Jak wynika z protoko┼éu wizytacyjnego, odbudowany ko┼Ťci├│┼é mia┼é 26,5 m d┼éugo┼Ťci (46 ┼éokci) i 11 m szeroko┼Ťci (19 ┼éokci). Posiada┼é 11 okien. W jego wn─Ötrzu znajdowa┼éo si─Ö 6 o┼étarzy, kt├│rych nastawy by┼éy rze┼║bione, malowane i z┼éocone. O┼étarz g┼é├│wny posiada┼é artystycznie rze┼║bione i z┼éocone tabernakulum, w kt├│rym przechowywane by┼éo poz┼éacane cyborium, zawieraj─ůce Przenaj┼Ťwi─Ötszy Sakrament. W ko┼Ťciele znajdowa┼éa si─Ö r├│wnie┼╝ pi─Ökna ÔÇ×rze┼║biona i poz┼éacana ambonaÔÇť. Wykonano j─ů w 1668 roku wzoruj─ůc si─Ö na ambonie z ko┼Ťcio┼éa ┼Ťw. Krzy┼╝a we Wrocawiu. Na parapecie tej ambony umieszczono rze┼║by ┼Ťwi─Ötych (kolejno od ┼Ťciany): Mateusza, Marka, Augustyna, ┼üukasza, Jana (obecnie brak) oraz dw├│ch prorok├│w ÔÇô prawdopodobnie Daniela (brak) i Izajasza. (Fundatorem tej ambony by┼é proboszcz Daniel Chmielitius, kt├│ry jednak nie doczeka┼é si─Ö realizacji swojego planu, gdy┼╝ zmar┼é 8 marca 1668 roku, wkr├│tce po przekazaniu zlecenia o jej budowie.) Mi─Ödzy postaciami ┼Ťwi─Ötych wyrze┼║bione zosta┼éy stylizowane putta wyobra┼╝aj─ůce cherubin├│w. W kasetonie ambony umieszczono p┼éaskorze┼║b─Ö z monografem Chrystusa i atrybutami m─Öki pa┼äskiej. Baldachim tej ambony ma kszta┼ét pi─Öcioramiennej gwiazdy, na kt├│rej ko┼äcach ustawione zosta┼éy rze┼║by anio┼é├│w, trzymaj─ůcych w r─Ökach atrybuty m─Öki pa┼äskiej. Kolejno od strony prawej s─ů to: s┼éup z kogutem, obc─Ögi, krzy┼╝ (brak), m┼éot oraz gwo┼║dzie (brak). Na baldachimie ambony znajduje si─Ö trzykondygnacyjna kapliczka przypominaj─ůca dalekowschodni─ů pagod─Ö. W pierwszej z kapliczek ustawiono rze┼║b─Ö przedstawiaj─ůc─ů Chrystusa Frasobliwego (z cierniow─ů koron─ů i pa┼ék─ů czcinow─ů). Nad nim znajduje si─Ö rze┼║ba ┼Ťw. Andrzeja, odnosz─ůca si─Ö niew─ůtpliwie do fundatora baldachimu tej ambony ÔÇô proboszcza Andrzeja Pecheniusa. Miejsce na najwy┼╝szej kondygnacji zaj─Ö┼éa rze┼║ba Chrystusa Uwielbionego. Ca┼éa ambona ozdobiona zosta┼éa motywami ro┼Ťlinnymi oraz dekoracj─ů ma┼é┼╝owinowo ÔÇô chrz─ůstkow─ů.

Wizytator Joannston w swoim protokole zanotowa┼é jeszcze, ┼╝e ÔÇ×...drewniane baptysterium (chrzcielnica) umieszczone (by┼éo) w kaplicy po stronie po┼éudniowej, w nim (znajdowa┼éa si─Ö) miedzianna misa ze ┼Ťwi─Öcon─ů wod─ů; stwierdzi┼éem, ┼╝e woda by┼éa czysta. Olej ┼Ťwi─Öty przechowywany by┼é pod zamkni─Öciem po stronie baptysterium. Skontrolowa┼éem r├│wnie┼╝ skarbiec ko┼Ťcielny i znalaz┼éem tam 42 kosztowne szkatu┼éki, 5 par dalmatyk, 12 kielich├│w ze srebrnymi patenami, 2 srebrne krza┼╝e, srebrn─ů kadzielnic─Ö, srebrne ┼éudeczki ze srebrn─ů ┼éy┼╝k─ů, srebrn─ů monstrancj─Ö oraz inne (kosztowno┼Ťci), kt├│rych nie wymieni┼éem... M─Ö┼╝owie zaufania (vitrici = witrycy) ko┼Ťcio┼éa Jan Tlustek i Jan Blasius, tutejsi mieszka┼äcy, zaprzysi─Ö┼╝eni... w ka┼╝d─ů niedziel─Ö i ┼Ťwi─Öta zbierakj─ů do woreczka ofiary na wino, wosk oraz prace budowlane i co roku s─ů zobowi─ůzani przedstawia─ç rachunki proboszczowi, czego jednak dotychczas nie przestrzegano. Dochody ko┼Ťcio┼éa za┼Ť z tych kolekt znacznie si─Ö powi─Ökszy┼éy, gdy m─Ö┼╝owie zaufania (zapytani) wykazali w rejestrach, ┼╝e 378 talar├│w od┼éo┼╝ono (ju┼╝) na inne potrzeby...ÔÇť

Na pocz─ůtku pa┼║dziernika 1688 roku przeprowadzona zosta┼éa kolejna wizytacja parafii oleskiej, kt├│rej tym razem dokona┼é archidiakon kolegiaty ┼Ťw. Krzy┼╝a w Opolu ÔÇô Marcin Teofil Stephetius. Jak wynika z jego relacji w ko┼Ťciele ┼Ťw. Micha┼éa znajdowa┼éo sie w├│wczas 7 o┼étarzy. Ostatni z nich zosta┼é wi─Öc wykonany po 1679 roku. Niestety nie znamy fundatora tego o┼étarza, wiadomo jedynie, ┼╝e po┼Ťwi─Öcono go ┼Ťw. Janowi Nepomucenowi. Archidiakon Stephetius zaznaczy┼é r├│wnie┼╝, ┼╝e tylko o┼étarz boczny, znajduj─ůcy si─Ö po stronie Ewangelii (prawej), by┼é konsekrowany. W nim bowiem przechowywane by┼éy relikwie (ÔÇ×nienaruszony gole┼äÔÇť) ┼Ťw. Feliksa. Ko┼Ťci├│┼é ten by┼é ca┼éy sklepiony i okre┼Ťlony zosta┼é jako ÔÇ×przestrzennyÔÇť. Jego nawa by┼éa zbyt ciemna z powodu ma┼éej liczby okien. Ch├│r zakonnik├│w by┼é r├│wnie┼╝ sklepiony i znajdowa┼é sie nad zakrysti─ů. W zakrystii przechowywane by┼éy oleje ┼Ťwi─Öte. ┼üawy ko┼Ťcielne by┼éa dobrze wykonane i starannie uporz─ůdkowane. Organy znajdowa┼éy si─Ö w nawie. Wizytator zaznaczy┼é r├│wnie┼╝, ┼╝e w tym czasie (pa┼║dziernik 1688) o┼étarz g┼é├│wny by┼é nowo budowany i poz┼éacany. Wszystkie drzwi ko┼Ťcielne by┼éy bardzo dobrze zabespieczone. Wizytator zwr├│ci┼é uwag─Ö na po┼éo┼╝enie konfesjona┼é├│w, kt├│re jego zdaniem ÔÇ×by┼éy prawid┼éowo udost─ÖpnioneÔÇť oraz na zakrysti─Ö ÔÇ×dobrze urz─ůdzon─ů, sklepion─ů lecz zbyt ciemn─ůÔÇť. ┼Üwi─ůtynia ta posiada┼éa wysok─ů wie┼╝─Ö, kt├│ra tylko u do┼éu by┼éa murowana. Jej drewniana kopu┼éa zawiera┼éa dwie lunety i u g├│ry pokryta by┼éa blach─ů. W niej znajdowa┼éy si─Ö 3 dzwony: ÔÇ×┼Üw. Micha┼éÔÇť i ÔÇ×┼Üw. AugustynÔÇť odlane w 1652 roku oraz ÔÇ×Maria PannaÔÇť odlana w 1676 roku. W parafii utrzymywano w├│wczas dzwonienie 3 razy dziennie na ÔÇ×Anio┼é Pa┼äskiÔÇť oraz ka┼╝dego dnia ÔÇ×przeciwko TurkomÔÇť ÔÇô zachowuj─ůc tym samym dawn─ů tradycj─Ö. Na wie┼╝y znajdowa┼é si─Ö tak┼╝e bij─ůcy zegar, za kt├│rego konserwacj─Ö odpowiedzialne by┼éo miasto. W ma┼éej wie┼╝yczce na ko┼Ťciele znajdowa┼é si─Ö czwarty dzwon ÔÇô sygnaturka.

Murowana kostnica z daszkiem znajdowa┼éa si─Ö za o┼étarzem g┼é├│wnym i po┼é─ůczona by┼éa z ko┼Ťcio┼éem. Wok├│┼é ko┼Ťcio┼éa rozci─ůga┼é si─Ö cmentarz, kt├│ry tylko od strony rynku otoczony by┼é murem.

Jak wynika dalej z protoko┼éu wizytacyjnego ko┼Ťci├│┼é parafialny w Ole┼Ťnie by┼é ┼Ťwi─ůtyni─ů wyr├│┼╝niaj─ůc─ů sie spo┼Ťr├│d innych, znajduj─ůcych si─Ö w okolicy. Og├│lny widok tej ┼Ťwi─ůtyni uwieczniony zosta┼é w prawym dolnym rogu obrazu o┼étarza g┼é├│wnego w ko┼Ťciele ┼Ťw. Rocha.

Gdy w 1690 roku wywodz─ůcy si─Ö z Olesna ksi─ůdz Jakub Franciszek ┼Üliwka zosta┼é proboszczem we wsi Wysoka ko┼éo Le┼Ťnicy, za┼éo┼╝y┼é on fundacj─Ö, w my┼Ťl kt├│rej przez ca┼éy okres Wielkiego Postu czterech uczni├│w w ┼Ťrody oraz w pi─ůtki mia┼éo ┼Ťpiewa─ç po ┼éacinie i po polsku ÔÇ×Patris SapientiaÔÇť. Za ┼Ťpiew ten uczniowie mieli otrzymywa─ç ka┼╝dorazowo 1 krajcara. Fundacja ta zanik┼éa w II po┼éowie XVIII wieku.

W latach 90-ych XVII wieku na p├│┼énocnej ┼Ťcianie ko┼Ťcio┼éa zacz─Ö┼éy pojawia─ç si─Ö rysy i ple┼Ť┼ä. Powodem takiego stanu rzeczy by┼éa murowana kostnica, do kt├│rej przez wiele lat sk┼éadano cia┼éa zmar┼éych mieszka┼äc├│w miasta. Kostnica ta przylega┼éa do ko┼Ťcio┼éa od strony p├│┼énocnej. R├│wnie┼╝ bliskie s─ůsiedztwo rzeki M┼éyn├│wki przyczyni┼éo si─Ö do zawilgocenia p├│┼énocnej ┼Ťciany ko┼Ťcio┼éa. Dzi─Öki staraniom cz┼éonka rady parafialnej Marcina Stoklossy w 1697 roku z kostnicy uprz─ůtni─Öto wszystkie ko┼Ťci i zreperowano p─Ökaj─ůc─ů ┼Ťcian─Ö. Dalsze prace zwi─ůzane z odnawianiem ko┼Ťcio┼éa prowadzone zosta┼éy jeszcze w 1698 roku.

W tym samym roku Jan Jerzy Mezurius, proboszcz w Twardawie, wywodz─ůcy si─Ö z Olesna, postanowi┼é zasili─ç fundacj─Ö ksi─Ödza Jakuba ┼Üliwki. Przekaza┼é on na ten cel 100 talar├│w. Suma ta wypo┼╝yczona zosta┼éa kilku mieszczanom, kt├│rzy zobowi─ůzani byli do p┼éacenia odsetek w wysoko┼Ťci 5 talar├│w, przekazywanym czterem ┼Ťpiewaj─ůcym ch┼éopcom. Jednego talara ka┼╝dego roku otrzymywa┼é skarbnik tej fundacji.

Prawdopodobnie przed 1700 rokiem wykonana zosta┼éa murowana chrzcielnica, kt├│r─ů ustawiono przy po┼éudniowej ┼Ťcianie prezbiterium. Niewykluczone, ┼╝e jej fundatorem by┼é r├│wnie┼╝ ksi─ůdz Jan Mezurius, pochodz─ůcy z Olesna.

Niestety olescy parafianie d┼éugo nie cieszyli si─Ö odbudowanym ko┼Ťcio┼éem, gdy┼╝ sp┼éon─ů┼é on podczas po┼╝aru, kt├│ry wybuch┼é w mie┼Ťcie w Wielki Czwartek 2 kwietnia 1722 roku. Zachowa┼éy si─Ö tylko surowe mury, fragm─Öt wie┼╝y oraz cz─Ö┼Ť─ç wewn─Ötrznego wyposarzenia. Dopiero w nast─Öpnym roku ├│wczesny proboszcz Tomasz Koschyk (1720 ÔÇô 1730) zdecydowa┼é si─Ö na odbudowanie parafialnej ┼Ťwi─ůtyni. Nowy ko┼Ťci├│┼é otrzyma┼é wie┼╝─Ö o wysoko┼Ťci oko┼éo  63 m, kt├│r─ů ozdabia┼éo 8 z┼éoconych kolumn. Na prze┼éomie lat 1722 / 1723 odlane zosta┼éy 3 nowe dzwony: ÔÇ×┼Üw. Micha┼éÔÇť, ÔÇ×┼Üw. AugustynÔÇť i ÔÇ×┼Üw. MariaÔÇť. Opr├│cz dzwon├│w na nowej wie┼╝y umieszczono r├│wnie┼╝ nowy zegar. Odbudowa i upi─Ökszanie ko┼Ťcio┼éa zako┼äczone zosta┼éy we wrze┼Ťniu 1723 roku. ┼Üwi─ůtynia, kt├│r─ů w├│wczas odbudowano, po kilku przebudowach i drobnych zmianach wn─Ötrz, przetrwa┼éa (z wyj─ůtkiem wie┼╝y) do czas├│w obecnych.

W 1729 roku mieszczanin oleski J├│zef Myschik ufundowa┼é nowy dzwon sygnaturk─Ö, kt├│ry nazwany zosta┼é ÔÇ×┼Üw. Zuzann─ůÔÇť. Zgodnie z ┼╝yczeniem fundatora dzwon ten mia┼é by─ç u┼╝ywany podczas pogrzebu ka┼╝dego mieszka┼äca Olesna. J├│zef Myschik pragn─ů┼é w ten spos├│b uczci─ç dzie┼ä ┼Ťmierci swojej ukochanej ┼╝ony. Ten ma┼éy dzwon wa┼╝y┼é 60 kg, a jego ┼Ťrednica wynosi┼éa 35 cm. (Obecnie dzwon ten znajduje si─Ö w Ottendorf nad ┼üab─ů.)

W 1735 roku Jan Kosmacki ufundowa┼é dla ko┼Ťcio┼éa parafialnego w Ole┼Ťnie nowy kielich mszalny. W rok nast─Öpnym kolejny kielich dla ko┼Ťcio┼éa ┼Ťw. Micha┼éa ufundowa┼éa Maria Teresa hrabina von Gaschin urodzona Guttenstein. Kielichy te zachowa┼éy si─Ö do czas├│w obecnych.

Kolejnymi darowiznami było 10 lichtarzy, z których 2 ufundowane zostały w 1742 roku, a pozostałych 8 w 1754 roku. Podobnie jak wyżej wspomniane kielichy, lichtarze te również przetrwały do naszych czasów.

Dzia┼éania zbrojne II wojny ┼Ťl─ůskiej (1744 ÔÇô 1745) nie omin─Ö┼éy r├│wnie┼╝ Olesna. 15 marca 1745 roku w┼éadze pruskie skonfiskowa┼éy 3 najwi─Öksze dzwony z ko┼Ťcio┼éa parafialnego. 8 kwietnia tego┼╝ roku dosz┼éo w Ole┼Ťnie do potyczki mi─Ödzy w─Ögierskim pospolitym ruszeniem, a garnizonem pruskim stacjonuj─ůcym w mie┼Ťcie. Po kapitulacji wojsk pruskich, mi─Ödzy godzin─ů 15.00 a 17.00 wybuch┼é w Ole┼Ťnie po┼╝ar, w wyniku kt├│rego ucierpia┼éa r├│wnie┼╝ parafialna ┼Ťwi─ůtynia. Uszkodzone zosta┼éy mury ko┼Ťcio┼éa, cz─Ö┼Ť─ç wyposa┼╝enia oraz budynek klasztorny. W zwi─ůzku ze stratami poniesionymi podczas tej potyczki ├│wczesny proboszcz Dominik Respondek (1730 ÔÇô 1748) po┼╝yczy┼é od w┼éa┼Ťciciela Nowej Wsi Antoniego Ludwika von Demnitzkiego 1000 gulden├│w, kt├│re mia┼éy by─ç przeznaczone na ÔÇ×reparacj─Ö i ulepszenie spalonego ko┼Ťcio┼éaÔÇť parafialnego oraz budynk├│w zakonnych. Gwarancj─Ö tej po┼╝yczki stanowi┼éa wie┼Ť Jastrzygowice nale┼╝─ůca w├│wczas do oleskiego zakonu.

26 lipca 1745 roku proboszcz Respondek zwr├│ci┼é si─Ö z pro┼Ťb─ů do starosty oleskiego Samuela Fryderyka von Blachy (1742 ÔÇô 1767) o zwolenie konwentu od na┼éo┼╝onej przez kr├│la Prus kontrybucji wojennej, kt├│ra mia┼éa by─ç przekazana do Kluczborka w ci─ůgu najbli┼╝szego miesi─ůca. Pro┼Ťba ta umotywowana zosta┼éa stratami poniesionymi przez parafi─Ö, tj. spaleniem ko┼Ťcio┼éa oraz innych zabudowa┼ä nale┼╝─ůcych do zakonu.

Odbudowa i upi─Ökszanie parafialnej ┼Ťwi─ůtyni trwa┼éy 8 lat. W 1746 roku zbudowano g┼é├│wny ch├│r, na parapecie kt├│rego wyrze┼║biony zosta┼é nowy herb oleskiego zakonu augustian├│w, otrzymany przez to zgromadzenie od papie┼╝a Klemensa XII (1730 ÔÇô 1740). Herb ten stanowi tarcza podzielona na 4 pola, w kt├│rych symbole: g├│ra z r├│┼╝─ů i krzy┼╝ powtarzaj─ů si─Ö po przek─ůtnych. Pi─ůte pole umieszczone w ┼Ťrodku pozosta┼éych przedstawia p┼éon─ůce serce ┼Ťw. Augustyna.

R├│wnie┼╝ w 1746 roku wykonane zosta┼éy dwie rze┼║by przedstawiaj─ůce ┼Ťw. Jana Nepomucena i ┼Ťw. Ignacego Loyol─Ö, kt├│re umieszczono na prawej i lewej ┼Ťcianie prezbiterium. Trzy lata p├│┼║niej, tj. w 1749 roku ├│wczesny proboszcz oleski Leopold Ignacy Labor (1748 ÔÇô 1755) ufundowa┼é o┼étarz ku czci Tr├│jcy ┼Üwi─Ötej. O┼étarz ten zachowa┼é si─Ö do czas├│w wsp├│┼éczesnych i znajduje si─Ö po stronie prawej t─Öczy, przed kaplic─ů p├│┼énocn─ů. Centrum tego o┼étarza stanowi obraz symbolicznie przedstawiaj─ůcy do┼Ťwiadczenie ┼Ťw. Augustyna (+ 430) rozwa┼╝aj─ůcego tajemnic─Ö Tr├│jcy ┼Üwi─Ötej (scena w prawym, dolnym rogu). Opr├│cz postaci ┼Ťw. Augustyna i ma┼éego ch┼éopca obraz ten przedstawia Tr├│jc─Ö ┼Üwi─Öt─ů. Obok tego obrazu, reprezentuj─ůcego stosunkowo wysok─ů warto┼Ť─ç artystyczn─ů, znajduj─ů si─Ö dwie rze┼║by wyobra┼╝aj─ůce ┼Ťw. Jana Nepomucena (po stronie prawej) oraz ksi─Öcia opolskiego Boles┼éawa II, kt├│ry w 1353 roku pozwoli┼é wroc┼éawskim augustianom osiedli─ç si─Ö w Ole┼Ťnie, przyznaj─ůc im jako siedzib─Ö zamek my┼Ťliwski. Rze┼║ba Boles┼éawa II, trzymaj─ůcego w r─Ökach zamek, symbolicznie przedstawia to wa┼╝ne wydarzenie w dziejach parafii oleskiej. O┼étarz ten ozdobiony zosta┼é 6 anio┼ékami i 2 puttami. W jego zwie┼äczeniu znajduje si─Ö p┼éaskorze┼║ba wyobra┼╝aj─ůca alegorie kr├│lewskie, nawi─ůzuj─ůce do niekt├│rych psalm├│w.

Przeor Zakonu Kanonik├│w Regularnych Latera┼äskich NMP na Piasku we Wroc┼éawiu Franciszek Xawery Rosa (1743 ÔÇô 1753), kt├│ry przyby┼é do Olesna na pocz─ůtku sierpnia 1748 roku, by rozstrzygn─ů─ç kwesti─Ö wyboru nowego proboszcza w tej parafii, w swoim protokole wizytacyjnym zaleci┼é przeprowadzenie kilku zmian i upi─Öksze┼ä w ko┼Ťciele. Uwagi te dotyczy┼éy: kancjona┼éu ustawionego zbyt nisko, ÔÇ×co zgodnie z obowi─ůzuj─ůcymi prawami powinno zosta─ç zmienione i z szacunkiem na g┼é├│wnym o┼étarzu ustawioneÔÇť, zamalowania zaciek├│w powsta┼éych w ko┼Ťciele po licznych ulepszeniach (!) oraz rych┼é─ů odnow─Ö tympanonu i tynku nad zakrysti─ůÔÇť. Franciszek Rosa zaleci┼é r├│wnie┼╝ wi─Öksz─ů dba┼éo┼Ť─ç o wygl─ůd ko┼Ťcio┼éa oraz zaproponowa┼é zastosowanie srebrnej farby przy wykonaniu napisu nad g┼é├│wnym o┼étarzem, ÔÇ×kt├│ry swoj─ů tre┼Ťci─ů i kolorem powinien g┼éosi─ç Chwa┼é─Ö Bo┼╝─ůÔÇť. Ten srebrny napis: ÔÇ×Te Deum LaudamusÔÇť wykonany zosta┼é jeszcze w 1748 roku. Krytyczne uwagi wyj─ůtkowo nieprzyjaznego parafii oleskiej Franciszka Rosy przyczyni┼éy si─Ö jednak do wielu praktycznych ulepsze┼ä oleskiej ┼Ťwi─ůtyni. Przyk┼éadowo dzi─Öki propozycji tego wroc┼éawskiego augustianina w 1749 roku zbudowano wok├│┼é ko┼Ťcio┼éa mur wraz z bramami. Mur ten mia┼é zapobiec rozprzestrzenianiu si─Ö ognia na ko┼Ťci├│┼é lub budynki klasztorne. Dotychczas bowiem wszystkie po┼╝ary ko┼Ťcio┼éa nast─Öpowa┼éy w wyniku po┼╝ar├│w dom├│w w mie┼Ťcie.

12 czerwca 1750 roku biskup wroc┼éawski Filip II ksi─ů┼╝─Ö von Schaffgotsch (1748 ÔÇô 1795) odwo┼éa┼é Leopolda Labora z funkcji przeora oleskich augustian├│w proponuj─ůc mu stanowisko proboszcza w tej parafii. Nowym przeorem mianowany zosta┼é Daniel Besling (1750 ÔÇô 1756), kt├│ry jako wotum dzi─Ökczynne ufundowa┼é drugi o┼étarz boczny, po┼Ťwi─Öcony Matce Bo┼╝ej. O┼étarz ten wykonany zosta┼é dzi─Öki finansowemu wsparciu rodziny nowego przeora na prze┼éomie lat 1750 / 1751. Ustawiono go po lewej stronie t─Öczy, przed kaplic─ů po┼éudniow─ů. Centrum tego o┼étarza, kt├│ry zachowa┼é si─Ö do czas├│w obecnych, stanowi obraz Matki Boskiej z Dzieci─ůtkiem namalowany w 1751 roku. Obok tego obrazu znajduj─ů si─Ö 2 rze┼║by wyobra┼╝aj─ůce proroka Daniela ÔÇô ┼Ťw. imiennika fundatora tego o┼étarza (po prawej) oraz ┼Ťw. Ignacego (po lewej; ojciec przeora Daniela Beslinga mia┼é na imi─Ö Ignacy). O┼étarz ten ozdabiaj─ů: 6 anio┼ék├│w i 2 putta. Jego zwie┼äczenie stanowi p┼éaskorze┼║ba b─Öd─ůca alegori─ů fragment├│w psalm├│w.

Jesieni─ů 1750 roku odlany zosta┼é dzwon, kt├│remu nadano imi─Ö ÔÇ×Maria PannaÔÇť. Dzwon ten wykonany zosta┼é w Ole┼Ťnie przez tutejszego ludwisarza Jana Krystiana Nergera (+ 1775). Do tej pory u┼╝ywano bowiem jedynie dzwonu sygnaturki o imieniu ÔÇ×┼Üw. ZuzannaÔÇť, kt├│ry zawieszony by┼é na ma┼éej wie┼╝y. Pocz─ůwszy od jesieni 1750 roku ten ma┼éy dzwon ponownie by┼é u┼╝ywany zgodnie z wol─ů swojego fundatora wy┼é─ůcznie podczas pogrzeb├│w.

Gdy 9 listopada 1752 roku papie┼╝ Benedykt XIV (1740 ÔÇô 1758) przyzna┼é oleskiemu proboszczowi godno┼Ť─ç infu┼éata, herb tutejszego zakonu augustian├│w uzupe┼éniony zosta┼é o mitr─Ö i pastora┼é. Nowy emblemat oleskich zakonnik├│w wykonany zosta┼é w 1753 roku i umieszczono go na o┼étarzu ufundowanym przez Daniela Beslinga, ustawionego nad krypt─ů, w kt├│rej do dzi┼Ť spoczywaj─ů cia┼éa oleskich zakonnik├│w, m.in. infu┼éata Labora (+ 1755).

W 1753 roku ko┼Ťci├│┼é parafialny w Ole┼Ťnie zosta┼é gruntownie odnowiony i pomalowany, co niew─ůtpliwie zwi─ůzane by┼éo z uzyskaniem przez ├│wczesnego proboszcza godno┼Ťci infu┼éata. Z tego roku pochodzi r├│wnie┼╝ p┼éaskorze┼║ba wyobra┼╝aj─ůca baranka, kt├│r─ů umieszczono w zwie┼äczeniu o┼étarza g┼é├│wnego. W rok p├│┼║niej odlane zosta┼éy w Opolu dwa wi─Öksze dzwony, kt├│rym nadano imiona ÔÇ×Micha┼é Archanio┼éÔÇť i ÔÇ×┼Üw. AugustynÔÇť. W ten spos├│b dopiero po 9 latach na dzwonnicy ko┼Ťcio┼éa parafialnego w Ole┼Ťnie zawis┼éy ponownie 3 du┼╝e dzwony, nawi─ůzuj─ůce swoimi imionami do poprzednich, skonfiskowanych w 1745 roku.

Poniewa┼╝ jednak nowe dzwony by┼éy znacznie wi─Öksze od poprzednich, na wie┼╝y ko┼Ťcio┼éa zacz─Ö┼éy pojawia─ç si─Ö g┼é─Öbokie rysy. W 1787 roku dzi─Öki inicjatywie i ofiarno┼Ťci oleskich parafian dokonano remontu wie┼╝y i elewacji zewn─Ötrznej ko┼Ťcio┼éa.

W 1791 roku oleski sukiennik Ignacy Lompa przekaza┼é 200 talar├│w ko┼Ťcio┼éowi parafialnemu przeznaczaj─ůc je na nowy wielki o┼étarz. Pieni─ůdze te zosta┼éy jednak zu┼╝yte na remont dachu oleskiej ┼Ťwi─ůtyni, kt├│ry mia┼é miejsce w 1792 roku. W├│wczas to ko┼Ťci├│┼é ┼Ťw. Micha┼éa pokryty zosta┼é nowym gontem.

Po likwidacji klasztoru franciszkan├│w w Namys┼éowie (1812) kr├│l Prus Fryderyk Wilhelm III (1797 ÔÇô 1840) podarowa┼é parafii oleskiej organy z ko┼Ťcio┼éa znajduj─ůcego si─Ö pod opiek─ů tych zakonnik├│w. Dar kr├│la Prus po┼é─ůczono ze starymi piszcza┼ékami, a dotychczasowy instrument klawiszowy (pozytyw) przewieziono do ko┼Ťcio┼éa ┼Ťw. Anny, gdzie znajduje si─Ö do dzi┼Ť.

Co prawda oleska ┼Ťwi─ůtynia parafialna wzbogaci┼éa si─Ö o nowe organy, lecz jeszcze tego samego roku (1812), zgodnie z rozporz─ůdzeniem w┼éadz pruskich, skonfiskowano 3 najwi─Öksze dzwony, pozostawiaj─ůc na ma┼éej wie┼╝y jedynie dzwon ÔÇô sygnaturk─Ö.

Podczas wojen napoleo┼äskich ko┼Ťci├│┼é ┼Ťw. Micha┼éa by┼é miejscem odpoczynku dla 500 francuskich ┼╝o┼énierzy, kt├│rzy w 1813 roku zostali wzi─Öci do niewoli przez wojska rosyjskie i transportowani byli na wsch├│d.

Z powodu ponownych rys i p─Ökni─Ö─ç dzwonnicy ko┼Ťcio┼éa ┼Ťw. Micha┼éa, kt├│ra widoczna by┼éa a┼╝ w Dobrodzieniu, ├│wczesny proboszcz oleski Fryderyk Pompa (1809 ÔÇô 1832) zdecydowa┼é si─Ö na rozbi├│rk─Ö gro┼╝─ůcej zawaleniem wie┼╝y. Nast─ůpi┼éo to wiosn─ů 1813 roku, a koszty tej operacji budowlanej wynios┼éy 300 talar├│w. Gruz uzyskany z rozbi├│rki olbrzymiej wie┼╝y u┼╝yto do wybrukowania ulicy prowadz─ůcej z rynku na Solny Rynek (dzisiejsza ul. Ko┼Ťcielna).

Nast─Öpca proboszcza Pompy ÔÇô Grzegorz Meiss (1832 ÔÇô 1837) wprowadzi┼é op┼éat─Ö za dzwonienie podczas pogrzeb├│w, chc─ůc w ten spos├│b uzyska─ç pieni─ůdze na odbudow─Ö nowej wie┼╝y. Za czas├│w tego proboszcza w 1834 roku dokonano remontu organ.

W latach 40-tych XIX wieku ko┼Ťci├│┼é parafialny zosta┼é cz─Ö┼Ťciowo odnowiony i pomalowany. Proboszcz Maciej Ludynia (1838 ÔÇô 1856) przeprowadzi┼é r├│wnie┼╝ generalny remont o┼étarza g┼é├│wnego. W├│wczas to stary, podniszczony obraz tego o┼étarza zast─ůpiony zosta┼é nowym, zachowanym do czas├│w obecnych.

Dzi─Öki staraniom wikarego Karola Wrazid┼éy w 1850 roku utworzony zosta┼é komitet budowy nowej wie┼╝y przy ko┼Ťciele parafialnym. Prace budowlane powierzono oleskiemu mistrzowi murarskiemu Franciszkowi Hanke. Jego asystentem zosta┼é cie┼Ťla z Olesna o nazwisku Bertich. Niestety z powodu braku pieni─Ödzy zwlekano z rozpocz─Öciem budowy. Wielu mieszczan oleskich hojnie zasili┼éo kas─Ö komitetu odbudowy wie┼╝y; m.in. Jan Stopa (+ 1855) przekaza┼é na ten cel 300 talar├│w, a c├│rka oleskiego radcy prawnego Richtera ofiarowa┼éa 200 talar├│w. Ostatecznie jednak dzi─Öki ofiarno┼Ťci wszystkich parafian 9 wrze┼Ťnia 1856 roku proboszcz Ludynia po┼Ťwi─Öci┼é kamie┼ä w─Ögielny pod now─ů wie┼╝─Ö. W ceremonii tej uczestniczyli przedstawiciele magistratu z burmistrzem Czichoniem (1851 ÔÇô 1879) na czele, starosta Krystian Schemmel (1849 ÔÇô 1862), powiatowy inspektor budowlany z Kluczborka Hoffman oraz dziekan archiprezbiteratu oleskiego Reimann. Budow─Ö nowej wie┼╝y uko┼äczono w 1857 roku. Przedsi─Öwzi─Öcie to kosztowa┼éo 7000 talar├│w, a nowa dzwonnica uzyska┼éa wysoko┼Ť─ç oko┼éo 44 m.

R├│wnocze┼Ťnie ze zbi├│rk─ů pieni─Ödzy na wie┼╝─Ö ko┼Ťcio┼éa prowadzona zosta┼éa kwesta na nowe dzwony. Pierwszy z nich odlany zosta┼é w Brzegu w 1852 roku przez ludwisarza Jana Sebastiana Lehrenbasa. Dzwon ten wa┼╝─ůcy 640 kg po┼Ťwi─Öcony zosta┼é Micha┼éowi Archanio┼éowi. Na jego talii wytopiony zosta┼é napis ÔÇô modlitwa b┼éagalna: ÔÇ×Princeps gloriossime Michael Archangele esto memor nostri hic et ubique semperÔÇť (S┼éawny ksi─Öciu Michale Archaniele pami─Ötaj o nas tu i wsz─Ödzie). Pod wizerunkiem ┼Ťwi─Ötego na dzwonie tym wytopiony zosta┼é drugi napis: ÔÇ×Precare pro nobis Deum ut nos sua gratia conservet ab igneÔÇť (Pro┼Ť u Boga, aby swoj─ů ┼éask─ů zachowa┼é nas od ognia).

Trzy lata p├│┼║niej w Opolu odlany zosta┼é drugi dzwon, kt├│rego tw├│rc─ů by┼é C. Loesch. Dzwon ten wa┼╝─ůcy 400 kg uzyska┼é imi─Ö ÔÇ×┼Üw. AugustynÔÇť. Jego ┼Ťrednica wynosi┼éa 90 cm, a obw├│d 283 cm. Na dzwonie tym wytopiony zosta┼é napis: ÔÇ×Sancte Augustine ora pro nobis, ut ira die nobis DesistatÔÇť (┼Üwi─Öty Augustynie m├│dl si─Ö za nami, aby gniew bo┼╝y oddali┼é si─Ö od nas). Na trzeci dzwon zabrak┼éo w├│wczas pieni─Ödzy.

Po zako┼äczeniu budowy wie┼╝y, jeszcze w 1857 roku mistrz murarski Hanke dobudowa┼é do ko┼Ťcio┼éa nowy przedsionek wej┼Ťciowy, zachowany do czas├│w obecnych.

Generalny remont ko┼Ťcio┼éa przeprowadzony zosta┼é za czas├│w proboszcza Walentego Morawca (1872 ÔÇô 1891). W 1872 roku budowniczy organ├│w i zarazem organista pochodz─ůcy z miejscowo┼Ťci Rychtal (ko┼éo Namys┼éowa) Antoni Czapka sprowadzi┼é do Olesna nowe organy wyprodukowane w Kr├│lewcu przez Brunona Gaebel. Rok 1873 by┼é rokiem budowy  i remontu schod├│w w ko┼Ťciele ┼Ťw. Micha┼éa. Wszystkie schody, jakie istniej─ů w tej ┼Ťwi─ůtyni, odnowiono lub wybudowano w┼éa┼Ťnie w tym roku. W latach nast─Öpnych wykonane zosta┼éy nowe o┼étarze w kaplicach. W kaplicy p├│┼énocnej ustawiony zosta┼é o┼étarz po┼Ťwi─Öcony ┼Ťw. Franciszkowi z Asy┼╝u. Obok tego ┼Ťwi─Ötego ustawione zosta┼éy dwie inne rze┼║by wyobra┼╝aj─ůce r├│wnie┼╝ ┼Ťwi─Ötych Franciszk├│w ÔÇô po lewej stronie o┼étarza ┼Ťw. Franciszka Xawerego, a po prawej stronie ┼Ťw. Franciszka z Paoli. W o┼étarzu tym umieszczono r├│wnie┼╝ Piet─Ö pochodz─ůc─ů z XVIII wieku. Rok p├│┼║niej, tj. w 1875 wykonany zosta┼é drugi o┼étarz po┼Ťwi─Öcony Naj┼Ťwi─Ötrzemu Sercu Pana Jezusa. O┼étarz ten ustawiono w kaplicy po┼éudniowej. Natomiast o┼étarze, kt├│re do tej pory znajdowa┼éy si─Ö w tych kaplicach przeniesiono do powstaj─ůcej w├│wczas kaplicy szpitalnej, a niekt├│re z rze┼║b i obraz├│w zamontowano w ko┼Ťciele ┼Ťw. Anny.

Remont ko┼Ťcio┼éa parafialnego kontynuowa┼é nast─Öpca proboszcza Morawca Teodor Jaroschek (1891 ÔÇô 1897). W 1894 roku wymieniona zosta┼éa posadzka w ko┼Ťciele, a rok p├│┼║niej ┼éawki. W 1896 roku ┼Ťwi─ůtynia parafialna zosta┼éa artystycznie pomalowana przez malarza Besta z Wroc┼éawia. W├│wczas te┼╝ ustawione zosta┼éy w prezbiterium dwie rze┼║by przedstawiaj─ůce ┼Ťw. Antoniego (po prawej) i ┼Ťw. J├│zefa (po lewej). R├│wnie┼╝ w tym czasie urz─ůdzono now─ů zakrysti─Ö przenosz─ůc j─ů z p├│┼énocnej cz─Ö┼Ťci ko┼Ťcio┼éa do po┼éudniowej.

W 1935 roku ko┼Ťci├│┼é ┼Ťw. Micha┼éa przesta┼é pe┼éni─ç funkcj─Ö ko┼Ťcio┼éa parafialnego. ├ôwczesny proboszcz Pawe┼é Foik (1916 ÔÇô 1945) przeni├│s┼é bowiem siedzib─Ö ┼Ťwi─ůtyni parafialnej do nowo wybudowanego ko┼Ťcio┼éa p.w. Cia┼éa Chrystusowego.

Podczas dzia┼éa┼ä wojennych II wojny ┼Ťwiatowej, zgodnie z rozporz─ůdzeniem ├│wczesnych w┼éadz pa┼ästwowych, skonfiskowane zosta┼éy prawie wszystkie dzwony w parafii. Sta┼éo si─Ö to w 1942 roku. (ÔÇ×Micha┼é Archanio┼éÔÇť znajduje si─Ö obecnie w bawarskiej wiosce Thalberg, a ÔÇ×┼Üw. AugustynÔÇť, kt├│ry r├│wnie┼╝ ocala┼é po II wojnie ┼Ťwiatowej, zawieszony zosta┼é w skromnej, drewnianej dzwonnicy ko┼Ťcio┼éa w Bienem nad Renem.)

W lutym 1945 roku ko┼Ťci├│┼é ┼Ťw. Micha┼éa zosta┼é ograbiony i zdewastowany. Dewastacje i kradzie┼╝e ko┼Ťcio┼éa mia┼éy r├│wnie┼╝ miejsce w okresie p├│┼║niejszym.

12 maja 1947 roku Administracja Apostolska ┼Ül─ůska Opolskiego przekaza┼éa na remont ko┼Ťcio┼éa ┼Ťw. Micha┼éa w Ole┼Ťnie 100 000 ├│wczesnych z┼éotych. Remont ten prowadzony by┼é pod dok┼éadnym nadzorem pierwszego powojennego proboszcza J├│zefa Nies┼éonego (1945 ÔÇô 1957). Ca┼éo┼Ť─ç prac trwa┼éa 2 lata, a ostateczn─ů restauracj─Ö tej oleskiej ┼Ťwi─ůtyni zako┼äczono w 1954 roku. W├│wczas to na szczycie tenczy namalowane zosta┼éy fteski przedstawiaj─ůce objawienie ┼Ťw. Szymona Karmelity. Obok postaci tego ┼Ťwi─Ötego, kt├│remu Matka Boska przekaza┼éa ┼Üw. Szkaplerz, namalowane zosta┼éy postacie ┼Ťw. Klary, ┼Ťw. El┼╝biety W─Ögierskiej (z r├│┼╝a┼äcem) i ┼Ťw. Rocha. Natomiast po lewej stronie g┼é├│wnego motywu wykonano postacie przedstawiaj─ůce ┼Ťw. Jadwig─Ö (patronk─Ö ┼Ül─ůska), ┼Ťw. Feliksa (patrona Olesna) oraz ┼Ťw, Augustyna (patrona dawnych oleskich zakonnik├│w). Bli┼╝ej ┼Ťciany ├│wczesny artysta namalowa┼é postacie ┼Ťw. Anny z Mari─ů i ┼Ťw. Marii z Jezusem.

Ko┼Ťci├│┼é ┼Ťw. Micha┼éa zosta┼é ponownie odnowiony w 1968 roku. W├│wczas pracami malarskimi zajmowa┼é si─Ö Ole┼Ťnianin J├│zef Dragon. Warto┼Ť─ç tych prac remontowych wynios┼éa 23 900 z┼é.

W ostatnich latach, pocz─ůwszy od 1994 roku, prowadzone s─ů prace remontowe tej bogatej w histori─Ö oleskiej ┼Ťwi─ůtyni, kt├│ra znowu nabra┼éa wspania┼éego blasku, ciesz─ůc swoim wygl─ůdem nie tylko miejscowych parafian, ale r├│wnie┼╝ wielu przyjezdnych go┼Ťci.

 Andrzej Pawlik (Olesno, sierpie┼ä 1992)

T─Ösknota
 
Wygnani w roku 1942, pragniemy przypomnie─ç, ┼╝e istniejemy. Nazywamy si─Ö: Micha┼é, Augustyn, Maria Panna i Zuzanna. Naszym domem by┼éa wie┼╝a starego ko┼Ťcio┼éa ┼Ťw. Micha┼éa w Ole┼Ťnie. Na podstawie zarz─ůdze┼ä ├│wczesnej w┼éadzy pa┼ästwowej musieli┼Ťmy latem 1942 roku opu┼Ťci─ç nasz─ů kochan─ů dzwonnic─Ö.
 
Dzisiaj chcemy troch─Ö opowiedzie─ç o sobie.
 
(Michał:)
 
Poniewa┼╝ jestem najwi─Ökszy, zaczn─Ö od siebie. Moje imi─Ö to ┼Ťw. Micha┼é. Jestem dzwonem podobnie jak m├│j brat i dwie siostry. Data moich urodzin to rok 1852. Odlany zosta┼éem w Brzegu przez mojego tw├│rc─Ö Jana Sebastiana Lehrenbasa. Wa┼╝─Ö 640 kg. Na mojej talii wytopiony zosta┼é napis: PRINCEPS GLORIOSSIME MICHAEL ARCHANGELE ESTO MEMOR HIC ET UBIQUE SEMPER (S┼éawny ksi─Öciu Michale Archaniele pami─Ötaj o nas tu i wsz─Ödzie). Pro┼Ťb─Ö t─Ö zawsze polecam i poleca─ç b─Öd─Ö, dop├│ki starczy mi si┼é, mojemu patronowi a Waszemu or─Ödownikowi. Pod t─ů modlitw─ů znajduje si─Ö wieniec z kwiat├│w, kt├│ry oplata mnie dooko┼éa. Na mojej przedniej stronie wytopiona jest p┼éaskorze┼║ba ┼Ťw. Micha┼éa, kt├│ry w prawej r─Öce trzyma miecz, a w lewej wag─Ö ┼éa┼äcuchow─ů z ogniem. Pod wizerunkiem ┼Ťwi─Ötego wytopiony zosta┼é drugi napis: PRECARE PRO NOBIS DEUM UT NOS SUA GRATIA CONSERUET AB IGNE (Pro┼Ť u Boga, aby nas swoj─ů ┼é─ůsk─ů zachowa┼é od ognia). (Jest to pro┼Ťba, kt├│r─ů ├│wcze┼Ťni mieszka┼äcy Olesna pragn─Öli poleca─ç Bogu zawsze, gdy us┼éyszeli g┼éos tego dzwonu, pami─Ötaj─ůc o straszliwych po┼╝arach niszcz─ůcych miasto w przesz┼éo┼Ťci.) Dzi┼Ť jestem w kilku miejscach powa┼╝nie uszkodzony, szczeg├│lnie na dolnym brzegu. Ran tych dozna┼éem podczas zawieruchy wojennej ÔÇô nie one jednak bol─ů najbardziejÔÇŽ Ilekro─ç zanosz─Ö Wasze modlitwy do mojego patrona, dzwoni─ůc swym d┼║wi─Ökiem ÔÇťbÔÇŁ w bawarskiej wiosce Thalberg, przypomina mi si─Ö moje kochane Olesno, za kt├│rym tak bardzo t─Öskni─Ö. To w┼éa┼Ťnie boli najbardziej; ┼╝al i t─Ösknota. Pociesza mnie jednak fakt, ┼╝e dzi┼Ť, kiedy m├│wi─Ö do Was, przypomnicie sobie o moim istnieniu i pami─Öta─ç b─Ödziecie, tak jak ja zawsze pami─Ötam o WasÔÇŽ
Wzruszy┼éem si─ÖÔÇŽ, wi─Öc teraz niech opowie o sobie m├│j brat.
 
(Augustyn:)
 
Ja, m┼éodszy brat Micha┼éa, nazywam si─Ö Augustyn. Odlany zosta┼éem przez C. Loescha w Opolu w 1855 roku; taka jest moja metryka chrztu, kt├│r─ů mo┼╝na odczyta─ç na moim dolnym wie┼äcu. Jestem prawie o po┼éow─Ö mniejszy od mojego brata Micha┼éa; moja ┼Ťrednica wynosi tylko 90 cm, a smuk┼éa talia 283 cm. Wa┼╝─Ö 400 kg. Wytopiono na mnie napis: SANCTE AUGUSTINE ORA PRO NOBIS, UT IRA DEI NOBIS DESISTAT (┼Üwi─Öty Augustynie m├│dl si─Ö za nami, aby gniew bo┼╝y od nas si─Ö oddali┼é). O tej modlitwie nigdy nie zapominam. M├│wi─Ö tonem ÔÇ×aÔÇť, a m├│j g┼éos dociera a┼╝ do niebios, by wstawia─ç si─Ö za Wami do Boga. Opr├│cz mego patrona czcz─Ö tak┼╝e Matk─Ö Naj┼Ťwi─Ötsz─ů z Dzieci─ůtkiem Jezus, kt├│rych wizerunek nosz─Ö na moim p┼éaszczu. Podobnie jak m├│j brat Micha┼é ozdobiony jestem wie┼äcem z kwiat├│w, kt├│ry oplata mnie dooko┼éa. Moj─ů ozdob─ů s─ů r├│wnie┼╝ g┼é├│wki anio┼ék├│w odlane pod wie┼äcem. Jak ┼éatwo policzy─ç mam dzisiaj 146 lat, a wi─Öc nie jestem ju┼╝ taki m┼éody. Wiele widzia┼éem i du┼╝o pami─Ötam: dwom cesarzom da┼éem w jednym roku ┼╝a┼éobne dzwonienie (w 1888 r. zmarli Wilhelm I i Fryderyk II), oznajmia┼éem wie┼Ťci o walkach w latach 1870, 1914 ÔÇô 1918, 1919 ÔÇô 1921 oraz 1939 ÔÇô 1942, cz─Östokro─ç budzi┼éem podczas po┼╝ar├│w, odprowadza┼éem wielu parafian do chrzcielnicy, do o┼étarza i do miejsca ostatecznego spoczynku. Przez te wszystkie lata wo┼éa┼éem dla Was do Pana i Boga naszego, a┼╝ nadszed┼é rok 1942. D┼éugi czas po moim wygnaniu musia┼éem bezczynnie le┼╝e─ç z wieloma moimi bra─çmi na cmentarzysku dzwon├│w w Hamburgu. Nieszcz─Ö┼Ťliwy i zrozpaczony czeka┼éem wiele lat w trwo┼╝liwej niepewno┼Ťci co do mojego przysz┼éego losu. Czeka┼éem cierpliwie, a cierpliwo┼Ť─ç ta op┼éaci┼éa si─Ö. W 1952 roku wzi─Ö┼éa mnie pod swoj─ů opiek─Ö Kuria Biskupia w M├╝nster. Przekazany zosta┼éem jako ÔÇ×wypo┼╝yczony z parafii Olesno z ko┼Ťcio┼éa ┼Ťw. Micha┼éa dla parafii w Bienen w powiecie Rees nad RenemÔÇť. Mieszkaj─ůc w skromnej, drewnianej dzwonnicy ko┼Ťcio┼éa w Bienen, zn├│w mog─Ö spe┼énia─ç tak d┼éugo zaniedbane obowi─ůzki. Dzi┼Ť, po tak wielu latach roz┼é─ůki, nie zapomnia┼éem o Was drodzy Ole┼Ťnianie, a czy Wy pami─Ötacie?
 
(Maria Panna:)
 
ÔÇ×Dzwon trzeciÔÇť ÔÇô tak mnie nazywaj─ů, a ja przecie┼╝ mam imi─Ö. Taka nazwa jest jeszcze do zniesienia, ale denerwuj─Ö si─Ö, gdy pr├│buje mi si─Ö przypisa─ç inne imi─Ö. Nazywam si─Ö Maria Panna, a moimi m┼éodszymi bra─çmi s─ů: Micha┼é i Augustyn, kt├│rzy musieli opu┼Ťci─ç dzwonnic─Ö podczas zawieruchy wojennej 1812 roku. Ja jedyna pozosta┼éam w├│wczas na wie┼╝y w Ole┼Ťnie. Dzi┼Ť nie ma ju┼╝ nikogo z nas... Ja, Maria Panna, cho─ç m├│wi─Ö do Was, to g┼éos m├│j dociera z nik─ůdÔÇŽ Pami─Ötajcie jednak, drodzy Ole┼Ťnianie, ┼╝e kiedy┼Ť by┼éam w┼Ťr├│d Was i swym d┼║wi─Ökiem ÔÇ×cÔÇť modli┼éam si─Ö do Boga razem z dwoma bra─çmi i siostr─ů, kt├│ra teraz opowie o sobie.
 
(Zuzanna:)
 
Moje imi─Ö brzmi Zuzanna. Jestem dzwonem sygna┼éowym ÔÇô miniaturk─ů. Wa┼╝─Ö 60 kg, a moja ┼Ťrednica mierzy 35 cm. Jestem najstarsza z rodze┼ästwa, bo odlana zosta┼éam ju┼╝ w 1729 roku. Ufundowa┼é mnie ├│wczesny mieszkaniec Olesna ÔÇô J├│zef Myschik, a by┼éo to za czas├│w proboszcza Tomasza Koschyka. Dlaczego nadano mi imi─Ö Zuzanna? Imiona moich braci i siostry s─ů zrozumia┼ée: ┼Ťw. Micha┼é ÔÇô patron ko┼Ťcio┼éa, ┼Ťw. Augustyn ÔÇô patron dawnych oleskich zakonnik├│w, Maria Panna ÔÇô Wspomo┼╝enie Wiernych, a moje imi─Ö? Ot├│┼╝ ┼╝ona J├│zefa Myschika, mojego fundatora, zmar┼éa po ci─Ö┼╝kiej chorobie. Zrozpaczony m─ů┼╝, aby zado┼Ť─çuczyni─ç zmar┼éej ┼╝onie, postanowi┼é ufundowa─ç dzwon, kt├│ry odprowadza┼éby zawsze ka┼╝dego zmar┼éego parafianina do miejsca ostatecznego spoczynku. Poniewa┼╝ ┼╝ona mia┼éa na imi─Ö Zuzanna, m├│j fundator nada┼é mi jej imi─Ö. Dzi┼Ť mieszkam w Ottendorf nad ┼üab─ů. W zasadzie to ju┼╝ jest wszystko, co o sobie mog─Ö powiedzie─ç.
 
Ko┼äcz─ůc nasze historie, chcieliby┼Ťmy, aby mieszka┼äcy Olesna wiedzieli, ┼╝e zostali┼Ťmy odnalezieni dzi─Öki wysi┼ékom ks. Gustawa ┼üysika. Ten┼╝e prze┼Ťwietny oleski proboszcz pr├│bowa┼é sprowadzi─ç nas spowrotem do domu, lecz przeszkodzi┼éa mu w tym nag┼éa ┼Ťmier─ç 5 grudnia 1968 roku. P├│┼║niej starano si─Ö za nas uzyska─ç odszkodowanie, co te┼╝ uda┼éo si─Ö i to nie jeden razÔÇŽ W ten spos├│b sprawa zosta┼éa zako┼äczona, a o nas zapomniano. Cho─ç Wy musieli┼Ťcie zapomnie─ç o nas, to my nigdy nie zapomnimy naszego rodzinnego miasta Olesna, tych, co tam mieszkali, mieszkaj─ů i mieszka─ç b─Öd─ů.
 
Michał, Augustyn, Maria Panna i Zuzanna
 
(opracował Andrzej Pawlik)